BİR SIRP FİLMİ ANALİZİ – SİNEMATOGRAFİSİ – YORUMU

Yönetmen – Srđan Spasojević

Senaryo – Srđan Spasojević – Aleksandar Radivojević

ANALİZ – YORUM

Prograsif hareketle çekilerek yanlışlıkla yandaş olan film.

Bu iş böyle yapılmaz ! Bluanık zihinlerin ürünü olan bu film. Aynı zamanda bulanık zihinlere pazarlanmıştır. Bu yapıtın altıda Sırbistan’ın baskıcı politikaları, çarpık aile yapılanmasından dolayı; kafayı yemiş yoldan geçen 13 yaşındaki kızlara bakarak salyalarını tutamayan insanlar bir araya gelip böyle bir iş yapalım diyerek ortaya atılmıştır. Gaspar Noe özentisi bir kaç insan bu film için tüm kariyerlerini feda ediyor olduklarına göre anlatılan konuya da elbette oldukça değer veriyorlardı.

Eğer hassas bir proje üretiliyorsa bu proje derdini anlatabiliyor mu buna bakmak gerekir. Bakıyorum ki bu filmde nekrofili, pedofili ve daha bir çok hastalığa değinilmek istemiş. Belki bunların şiddetini ve sonuçlarını göstererek insanları bu düşüncelerden uzaklaştırmak istenmiş olmasını diliyorum.

Ancak görünürde olanları sizlerle paylaşmak isterim. Pedofili, nekrofili gibi psikolojik rahatsızlıkların anlatıldığı bir konuyu işlerken bu düşüncelerin diyaloglarla yanlışlanabilir felsefi açılımları da tabi ki yapılabilir. Ancak bunun yerine baş rolümüz sinirlenmeyi tercih ediyor. Film daha çok kendini kanıtlamak için çekilmiş gibi sanat için her şey yapılır gibisinden bir mesajla yönetmen karakteri öldürülüveriyor. O kadar dramatik bir son ki bu ancak bizim için değil. Filmin 1. sınıf kadrosu için tamamen.

Böyle bir konu işlemek istediniz diyelim (her hangi bir dalda olabilir) bunun gerçekten iğrenç olduğunu göstermek zorundasınız. Filmin derdi de bu olmalı ancak görüyorum ki bu film. Pedofili ve Nekrofili insanların fantazi dünyasını genişletmek için çekilmiş. Belki de böyle değil. Eğer böyle değilse de filmin altından kalkılamamış.

SİNEMATOGRAFİ

Film de bir çok devamlılık hatası hemen göze çarpıyor. Bu devamlılık hatalarının bazıları aksak kurgu düzeninden kaynaklanıyor. Belirgin sertlikte kamera hareketleri ve seri kesmeler ile ritim yükseltilmiş. Ardından film için en önemli olan hususlardan; alan derinliği en aza çekilmeye çalışılmıştır. Çünkü bu gibi psikolojik şiddeti yansıtmayı amaçlayan filmlerde, görülecek başka bir şey bırakmayarak gizemli bir çizgide ilerlenmeye çalışılır.

Filmin açılış sahnesinde çocuk ve televizyon arasında ki münasebete değinecek olursak. Eğer siz zaten simüle olan bir filmin içerisine simüle olan başka bir şey yerleştiriyorsanız, burada iki katman olmalı. 1. simülasyon ve 2. simülasyon ve bu simüle olan gerçeklikler, yerlerini bilmeli. Bu kural ihlal edildiğinde zaman mekan her şey karışır. Biz ardından aa aslında televizyondaymış o görüntü deriz. Tamam televizyondaydı da neden bu sahneyi bize bir sürü planda gerçek bir sahneymiş gibi gösterdin. Sadece televizyonu gösterip ardından çocuk planına geçilseydi de biz aynı düşüncelerle filmi izlemeye devam edecektik. Bunlar basit manipülasyonlardır.

Uzun sahneler de güçsüz diyaloglar filmin ritmini yerlere düşürmüş. Filmde ritmi iyi kontrol etmelisiniz. Film sakince gerip bırakılmalı. Böyle bir kural tabi ki yok. Ancak yüksek ritimli sahnelerden ritmi çok düşük sahnelere geçiş yaparsanız seyirciyi filmden koparabilirsiniz.

Eğer uzun bir sahne de diyaloglar güçsüzse; bu sahne oldukça laçka, sıkıcı bir hâl alabilir. Bahsedilen sahne anlatılan söz konusu filmin anlaşma sahnesidir. Bu sahnede düzenli kompozisyonlar kullanılmış. Bu düzenli kompozisyon ile ciddiyet arttırılmış ve şaşalı bir hava yaratılmıştır.

Film genel itibariyle bir şekilde tamamlanmış ve sunulmuştur. Ancak ne anlatılmak ve amaçlanmak istediği meçhuldür. Bütçeden yada çekilen sahnelerin şiddetinden dolayı filmin altında ezilen bir ekip karşımızdadır. Sonuç olarak cezalandırılmış ve kariyerleri son bulmuştur.